Vuslat Anlaşması !

yâr ağlama sen. yâr yanma sen.
yanan bulunur elbet yerine…
can tatlıdır. cânân tatlıdır.
cânı vermedikçe erişilmez yâre…

ermek dilersen, ermenin şartlarını kabule yanaş; ya sözleşmeye uy, ya uzaklaş. sırdaş olmak için sâdık olmalı; vefakârlığı unutmuşlara değil vuslat, mezar kazmalı.

aşık-ı bîçare

Ben Bir Garip Sevgi Dilencisiyim

Ben Bir Garip Sevgi Dilencisiyim

Daha yürümeyi bilmezken, sokaklara evladlık verildim. Konuşmayı kaldırımlardan öğrendim. Yalnızlığı yaşadım soğuk adımlarda. Yokluğu hissettim iliklerimde, güneşin her doğuşunda. Düşlerimi benden alıkoyan gecenin varlığıydı beni olgunlaştıran… Soğuk, sessiz, varlığımı gizleyen karanlığıydı… Söz gelimi insanlar; âh şu beni benden alma gayretini aslâ yitirmemiş olan mahlûklar. Var mıydı ki sen gibisi; nazar lûtfuyla müşşeref kılarken bendimi; titizliğin, inceliğin böylesinin görülmemişliğiyle dinlerdin sesimi. Varlığın, yollarımla kesişseydi bilirim, evladlığım sana olurdu. Can neydi, cânân kimdi… Gözlerinin siyahında bana ayân olur, bütün ilham şelaleri akar dururdu gönlüme; sen vuslatımı tebessümünle noktalayana kadar…

İnsanların soğukluğunda donuyorum, aldırmazlık okyanusunda boğuluyorum, çırpınıyorum. yalvarıyorummmmmmmmmm…

…

Teslim oluyorum polis bey;
Suçum insanlığınıza ayak uyduramamak.
İşte ruhum, işte yüreğim…
Kelepçeleyin sözlerimi; kalem tutan ellerimi.
Ancak kabûlünü yıllar evvel istediğim
Şu ufacık dileğimi…
Zaman kaybetmeksizin Hâkim beyin
Eline verin…
“sevgi neydi; şefkat, merahmet, gönül bağı,…
peki ya aşk, hâkim bey…
yalanmış meğer, paylaştığımız göz yaşı sağnağı.
ben öğrenmeye gidiyorum vuslatı, dostluğu,..
İnsanlığınızdan Tek Bir Dİleğim: İdam Buyruğu!..”

aşık-ı bîçare

Amine’m, Valide’m!..

esselamu aleykum

yaşı altıydı. daha doğmadan babasızlığı yaşayacaktı. annesinin biriciğiydi. meryem’in gözbebeği. hani doğumuna gelmiş muhammed’inin [sallallahu aleyhi ve sellem]; ve o kutlu müjdeyi tekrarlamıştı amine’ye. doyamamışken yavrusuna o Kutlu Anne, bırakmıştı cânını halime’nin kollarına. yıllar sonra cân pâresinin dönüşüyle ferah bulacak olan gönlü, kısa bir vuslat sonrası bir hicretle son bulacak, teslim-i ruh ile “vedâ” edecekti varlığının nûruna…

hayâl edelim hadin; son demleridir âmine’nin…annemizin gözlerinde daha şimdiden özlem pınarları boşalmakta “bu ayrılığa cân mı dayanır, ruh mu” çaresizliği. amine’nin avucundaydı “Koca Kainat”. Kainatın Gülü ağlamaktaydı “anne! sen de mi… ayrılık şimdi sende mi..?”
kainat’yağmurlarının bütünü sanki muhammed’in [sallallahu aleyhi ve sellem] gözlerinde ve boşalmakta…

nereye mi (?)
sizce (?)
doğru!
amine’nin yüreğine…
söner miydi
yürekteki ayrılık ateşi yoksa.

saçını okşuyor yavrusunun, kokluyor, içine çekiyordu “ayrılık uzun, azığım olsun kokun yavrum” dercesine bir iç çekişti bunlar. dahi evladına son bir şiirle veda etmiş değil miydi (?) o amine ki, her söz dilinden şiir olup dökülürdü. daha ruhu yaratılırken “aşkı vardı muhammed’inin [sallallahu aleyhi ve sellem]…vuslat pek kısaydı, azık çok az…ve işte bu koklayışı evladını, bir ayrılık simgesiydi. belki de son şiirinin ilhamı kokusunda saklıydı.

…vefat etmişti annemiz. yıllar geçmiş, tam 57 yıl. 63 yaşındaydı küçük muhammed’i [sallallahu aleyhi ve sellem] amine’nin.

“seni ne çok özledim anne” …
hicreti planlıydı, vuslatı pek yakın
…
ümmetinde hüzün, kainatta matem havası
amine’de sevinç, anne’de bayram havası…
…
tam 57 yıl sonrayaydı vuslat; niçin…niçin 57 olacaktı (?)
belki de anne özlemi ancak 57 yıl dayanacaktı…

hâsılı dostlar; bu yazı tamamıyle bizden çıkmıştır. hatalar bize aittir yani. kusurumuz varsa affola…bağışlayın bizi. anlat, anlat nereye bîçare kardeşim (?) öyle ya…

işte anneler günü. annelerimize can kurban. ancak öyle bir anam varki benim ona bin değil milyon can kurban; işte âmine’m, validem…

Anneler Günün Kutlu Olsun Annem
Anneciğim…
Özlemim, Canım…
Varlığımdaki Nûrun Anası…
Yüreğimin Şiir Havası…
Anneciğim…
Anneler Günün Kutlu Olsun…
aşık-ı bîçare